Neerbeeks clublied

Hoera, en nu flink gezongen, want Neerbeek is kampioen.

En daarom rustig en moe gesprongen, want door eendracht kwam de roem

De vlag is onze glorie, aan ons hart verpand.

Aan haar de eind victorie daar werkt het hand in hand.

En zijn we oud van jaren, en gaat het niet meer met de sport.

Moge dan grijs zijn onze haren.

De club blijft onze glorie aan haar ons hart verpand,

Aan haar de eind victorie en daarna hand in hand.

Volgens Netta Franssen-van  Eijs had VVN toen ook een zelfgemaakte en prachtige vlag. Die luidkeels bezongen werd.

Vervolgens vertelde ze: “Neerbeek had ook al een buitenlandse speler. Dat was een zoon van een Duitse mijnopzichter die op Kerensheide woonde en werkzaam was als opzichter op Staatsmijn Maurits in Geleen. Voor het uitbreken van de oorlog moest de familie Graefer  weer terug naar Duitsland. Tijdens de oorlog is hij in uniform nog bij ons op bezoek geweest.”

Door een toeval  viel een achterhaalde ledenlijst uit de periode 1924-1939 ons in handen. Opmerkelijk was dat Neerbeek ook een periode zelfs met twee buitenlanders speelde. De spelers van toen: Sjeng Pinckx; Sef Franssen;  Ceryl Strijdonk; Curt Gunther (Duitser);  Sjeng in ’t Panhuis;  Sjeng Hamers;  Sef Janssen; Math Vranken; Meister Weekers; Lambert Proosten; Muijtjes (Rijksweg); Sjaak Brands;  Peter Heutmekers; Sjo Spauwen; Nol Dohmen; Harrie Dohmen;  Servaas Kersemakers; Sef Paumen;  Gielke Jaspers;  Sjir Tummers; Pie Schrijen;  Sef Senden; Paul Graefer (Duitser). Als vaste grensrechter fungeerde toen iemand uit Spaubeek, zijn naam is onbekend. Ook voetbalden twee broers Pernot uit Lindenheuvel. Niet vermeld werd of er nog gebroeders Spauwen voetbalden.